Herken je dat onrustige, saboterende gevoel van altijd denken dat je het nog beter had moeten doen? Van denken dat je iets nog beter had moeten weten/doen/zeggen/begrijpen? Van denken dat je nog meer had moeten geven? Van denken in ideaalbeelden? Van bedenken wat het beste zou zijn, het juiste, het mooiste? En dat alles dan vooral voor anderen?
Gun jezelf dan deze les:
Je was altijd al goed genoeg en je zult dat ook altijd zijn.
Niet om WAT je doet, niet om HOE je iets doet, maar omdat je van binnen bent WIE je bent. Jouw waarde lag vanaf de eerste seconde van je bestaan al verankerd in de persoon die je bent. Het gaat erom jouw persoon al van jongs af aan te leren kennen, te leren waarderen en te omarmen precies zoals die is. Om daar vervolgens in je hele leven dicht bij te blijven en trouw aan te zijn. Dan zal wat je doet goed zijn. Zónder dat je bewijsdrang, je pleasedrang en je angst om te falen of afgewezen te worden, leidend zal zijn.
Helaas is de fase van ontdekking van eigenwaarde en eigenheid bij veel mensen verstoord, door bijvoorbeeld onveilige hechting, trauma, emotioneelarme opvoeding, of anderszins. Of zelfs door gewoonte. We weten niet beter meer. In plaats van kennismaking met jezelf en leren vertrouwen op jezelf, leer je dan in plaats daarvan gericht te zijn op de ander voor je overleving en je veiligheid. En dat zet een vicieuze cirkel in gang van presteren, je gewaardeerd/geliefd voelen, nog harder werken, nog meer presteren, etc. Het is slopend, ongezond en leidt je steeds verder weg van jezelf. Gevoelens die door het denken binnen deze neerwaartse spiraal worden opgeroepen (bijvoorbeeld angst, stress, afwijzing, falen, etc.) zullen je in deze spiraal gevangen houden.
Gelukkig is er een manier om uit zo’n ongezond overlevingsmechanisme te komen en daarbij draait alles om wat hierboven staat:
Je was altijd al precies goed!